Maar sociale dieren leren juist van het contact met anderen. Neem nu de koe. Van nature leeft de koe als een sociaal dier in grote groepen. Alleen op deze manier wist de koe duurzaam te overleven. Zoals veel andere sociale diersoorten kan de koe zich meestal snel aanpassen aan veranderende omstandigheden, ook bij veeleisende producties.

Wij mensen hebben via allerlei sociale netwerken onze contacten voor het efficiënt uitwisselen van informatie en het doen van zaken. Veetelers onder elkaar zijn dus uitstekende sociale dieren. Menig buitenlander is daardoor jaloers op het innovatieve vermogen van de Nederlandse veehouderij.

Bemoeienis van anderen kan en moet dus als een kans gezien worden, niet als een bedreiging. Zijn wij binnen de veehouderij wel voldoende transparant richting andere groepen in de maatschappij? Kennen de stake-holders binnen de veehouderij elkaar wel voldoende?

Als de veehouderij al behoefte heeft aan sociale dieren dan zijn het vooral de mensen en niet de koeien. Alleen dan kunnen we in harmonie gaan leven in het Grote Dierenbos.

In de volgende column gaat Akke van der Zijpp in op de rol van de Nederlandse veeteler bij het ontwerpen van duurzame productiesystemen. Als ze ons maar geen fabeltjes vertelt.

juni 2008